ทำความสะอาดสักหน่อยดีกว่า
ดงกู นาย...
เพราะงี้สินะ นายถึงได้วิ่งไปที่ซูเปอร์ แล้วก็เสื้อโค้ตนั่นอีก
คนที่นายชอบไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณยุนอาใช่มั้ย
อะไรนะ
เธอพูดอะไรของเธอ
- เยรินเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว - ฮะ
เขาสัญญาว่าจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ แต่กลับบอกเธอหมดเนี่ยนะ
คุณดงกู คุณเยรินกลับไปแล้วเหรอคะ
ฮะ...
ไม่อยากจะเชื่อ
สุดยอดไปเลย
คุณซูอามีอะไรเหรอคะ
เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ
คือดงกูเขาไม่ได้ชอบฉันแต่ชอบ...
อะไรของเขาน่ะ
เกิดอะไรขึ้นกันนะ
ฉันหายใจไม่ออก
ขอโทษที
นายชอบคุณยุนอาจริงๆ เหรอ
แล้วทำไมต้องทำเหมือนว่าชอบฉันด้วย
- ฉันกลัวคุณยุนอาจะรู้เข้า - อะไรนะ
ที่นายหลอกใช้ฉันก็เพราะกลัวคุณยุนอารู้เนี่ยนะ
คือว่าฉันก็ไม่มีทางเลือก ขอโทษนะ
ซูอา เธอช่วยเก็บเป็นความลับก่อนได้มั้ย
- ทำไมล่ะ - คือว่า...
ฉันยังสับสนตัวเองอยู่น่ะ
อย่าเพิ่งบอกใครนะ
ซูอา ฉันขอร้องล่ะนะ
- ก็ได้ๆ พอได้แล้ว - จริงเหรอ
เออ นายรีบออกไปได้แล้ว
- เร็วสิ - โอเค ฉันจะรีบออกไปเลย
จริงสิ ซูอา ฉันขอเอาเสื้อโค้ตไปให้คุณยุนอาได้มั้ย
- ฉันตั้งใจซื้อตัวนี้มาให้เขาน่ะ - ว่าไงนะ
เพราะเขาเป็นหวัดง่าย
- แต่โค้ตของเขามันบางเกินไปก็เลย... - ได้ๆ
ฉันจะให้เธอเอง พอใจยัง
ขอบใจมากเลยนะ ซูอา
เธอนี่เยี่ยมที่สุดเลย
ไม่อยากจะเชื่อเขาเลย
ทำฉันเสียหน้ามากเลยนะเนี่ย
ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าต้องกลับมาทำงานที่นี่อีก
- ครับ ท่านประธาน - นักเขียนบง
คุณจะคืนค่าสัญญาของมัลกึมให้ผมได้เมื่อไหร่
ขอโทษครับ ขอเวลาผมอีกนิดนะครับ
ผมจะเป็นคนหาเงินมาคืนคุณเอง แต่คุณห้ามบอกอะไรเธอนะครับ
ผมขอร้อง...
ฮัลโหล ท่านประธาน...
ให้ตายสิวะ
ฉันว่าแกต้องหมดเงิน ไปกับค่าแผ่นแปะแก้ปวดแน่ๆ
สภาพแบบนี้ แกไม่มีทาง จ่ายค่าสัญญาของมัลกึมได้หรอก
แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ
มัลกึมรู้เรื่องที่แกมาทำแบบนี้มั้ย
เธอไม่รู้ใช่มั้ย
งั้นแกก็สารภาพกับเธอไปเลยสิวะ
ผมขอหาเงินค่าสัญญาให้ได้ก่อน
ดูชิก
- มีคนมาหาแก - หาฉันเหรอ ใครอะ
มัลกึม
เธอคือรักแรกของแกใช่มั้ย
นมอยู่ไหนนะ
นม
เฮ้ยๆ นั่นนมของฉันนะ
พอดีมัลกึมชอบลาเต้น่ะ
เมื่อกี้ยังจะนอนเฉาอยู่เลยนะ
อยู่ดีๆ ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา
พลังแห่งรักนี่เหลือเชื่อจริงๆ เลยนะ
ใช่เลย มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ
ว่ามั้ย ดงกู
ไม่รู้สิ
- คุณยุนอา เอาตัวนี้ไปสิคะ - อะไรนะคะ
ทำไมถึงเอามาให้ฉันล่ะคะ
คุณใส่เถอะค่ะ มันเล็กเกินไปสำหรับฉัน
แต่ฉันคงรับของขวัญ ที่คุณดงกูซื้อให้คุณไม่ได้หรอกค่ะ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดงกูเขาไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว
ใช่มั้ย ดงกู
ใช่ๆ
ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ รับๆ ไปเถอะ
ผมกับซูอา เราเป็นแค่เพื่อนกัน
ใช่เลยค่ะ เราสองคนเป็นแค่เพื่อนกัน
แต่ดงกูน่าจะชอบคนอื่นอยู่นะ
อะไรนะคะ
คุณรับเสื้อตัวนี้ไปเถอะค่ะ
ทำกิริยาให้มันดีๆ หน่อยสิ ทำไมต้องโยนให้ด้วย
ฉันก็ไม่ได้อยากโยนหรอกนะ
แต่ซอลชอบร้องไห้ทุกครั้งที่ฉันเข้าใกล้นี่
- พูดจาไร้สาระ - อยากเห็นมั้ยล่ะ
เด็กร้องจริงด้วย
สุดยอด
เด็กคนนี้แยกดีกับชั่วได้แล้วสินะ
อัจฉริยะจริงๆ
เธอคือยัยปีศาจ
อัจฉริยะกับปีศาจ
พี่จุนกี เมื่อกี้พี่เรียกฉันว่าไงนะ
- อยากตายมั้ย - สงสัยฉันเสียสติไปแป๊บนึงน่ะ
ดูรูปพวกนี้แล้วนึกถึงสมัยก่อนเลยเนอะ
ฉันกับนายจะตัวติดกันตลอดเนอะ
- แล้วนายชอบฉันตั้งแต่ตอนไหนเหรอ - ฮะ...
เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ
แล้วนี่คืออะไร
หัวใจพวกนี้
คือว่า...
นายเคยชอบฉันใช่มั้ย
ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ
หรือว่าฉันเป็นรักแรกของนาย
ไม่ใช่นะ คือว่ามัน...
พี่ ฉันเอาแผ่นแก้ปวด...
พี่มีแขกอยู่เหรอ
ใครเหรอ
- เพื่อนฉันเอง - เพื่อนเหรอ
- อ๋อ รักแรกที่พี่เคยเล่าน่ะเหรอ - เฮ้ย
เธอพูดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
- ออกไปเลย - รู้แล้วน่า ฉันไปแน่
ไม่น่าซื้อแผ่นแปะแก้ปวดมาให้เลยจริงๆ
ออกไปเลย
- ขอให้ฟินๆ นะจ๊ะ - เดี๋ยวเถอะ!
ทำไมนายต้องแปะมันด้วยล่ะ
นายปวดตัวเหรอ
อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่เจ็บตัวตอนทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง...
ไซต์ก่อสร้างเหรอ
พอดีพี่ที่รู้จักเขาอยากได้คนไปช่วย ฉันก็เลยไปช่วยเขาน่ะ
ที่นายต้องทำแบบนี้ เป็นเพราะเรื่องค่าสัญญาใช่มั้ย
เปล่านะ เรื่องนั้นฉันจัดการไปแล้วนี่
- จริงนะ - จริงสิ
เธอไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เธอเดินสายออดิชั่นของเธอไปก็พอ
ไม่อยากเชื่อว่าจะมาเป็นหวัดเอาตอนนี้
แล้วอย่างนี้ฉันจะหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง
[งานพิเศษ เงินดี]
อาทิตย์ละสองล้านวอนเลยเหรอ
สองล้านวอน
สองล้านวอนเหรอ
ขอฉันทำด้วยคนสิ
แต่มันเป็นการทดสอบยาแก้หวัด ก็น่าจะเข้าร่วมได้เฉพาะคนเป็นหวัดนะ
หวัดเหรอ
- เรื่องแค่นี้เอง ฉันทำให้ตัวเองเป็นหวัดได้ - พี่จะทำยังไง
เอาล่ะนะ!
พี่ พี่ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ ได้ตั้งอาทิตย์ละสองล้าน
สองล้าน! สองล้าน! สองล้าน!
- เทมาเลย - ผมไม่รู้ด้วยนะ
จะเทล่ะนะ
- หนาวชิบ - พี่ไหวมั้ย
โคตรเย็นเลย
หวัดมาเลยจ้า
มาเลยจ้า หวัดมาหาพี่ได้เลยจ้า
ซอล อย่าร้องนะ
ดูนี่สิ
ไม่ร้องนะๆ
เป็นอะไรจ๊ะ
ไหนแม่ดูหน่อยซิ
- ไม่ร้องนะ - จับได้แล้ว
ร้องทำไมล่ะจ๊ะ
ให้แม่พักบ้างสิ
ฮุน รอพ่อแป๊บนึงนะ
ขอโทษนะครับ ให้ผมช่วยมั้ยครับ
อะไรนะคะ
ฮุน รอแป๊บนึงนะ
เสียงมันตลกดีใช่มั้ย
หนูเลิกร้องไห้แล้วเล่นอันนี้กับแม่นะจ๊ะ
สุดยอดเลยค่ะ
หูของพวกเด็กๆ ประสาทจะค่อนข้างไว ก็เลยชอบเสียงอะไรแบบนี้
ขอบคุณมากเลยค่ะ
คุณช่วยชีวิตฉันเอาไว้
- ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ - ขอบคุณนะคะ
ไปกันเถอะ
พ่อ ทำไมพ่อต้องจ้องขนาดนั้นล่ะ
เพราะเธอทำให้พ่อนึกถึงตัวเองในอดีตน่ะ
ตอนฮุนเด็กๆ พ่อก็เป็นแบบนี้แหละ
ตอนนั้นพ่อหัวหมุนมาก เพราะไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ผมว่าไม่น่าใช่นะ
พ่อไม่ได้ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบหรอกใช่มั้ย
แล้วพี่จุนกีกับพี่ดูชิกล่ะ
ดูชิกนอนอยู่เพราะเป็นหวัด
ส่วนพี่จุนกีคงไปทำอะไรบ้าๆ อยู่ที่ไหนสักที่ล่ะมั้ง
คุณมีธุระด่วนต้องไปทำเหรอ
ทำไมถึงต้องรีบกินแบบนั้น
- ฉันต้องรีบกินตอนที่ยังมีเวลาน่ะค่ะ - ทำไมล่ะ
เพราะแบบนี้แหละค่ะ
ซอลไม่ยอมอยู่ห่างจากพี่ยุนอาเลยนะ
เพราะแบบนี้พี่เขาถึงนอนไม่หลับ แล้วก็ทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้เลย
งั้นเหรอ
ทำไมพี่ถึงแต่งตัวแบบนั้น
พี่ไปไหนมา
- ไปเดินเล่นมา - เดินเล่นเหรอ หนาวขนาดนี้เนี่ยนะ
- ด้วยชุดนี้เนี่ยนะ - ฉันต้องเป็นหวัดน่ะ
ต้องเป็นหวัดเหรอ
พูดอะไรของพี่ ช่วยพูดภาษาคนหน่อยได้มั้ย
ฉันต้องเป็นหวัดเพื่อเข้าร่วมทดสอบยาน่ะ
มีวิธีไหนที่จะทำให้เป็นหวัดง่ายๆ มั้ยนะ
- เขาบ้าไปแล้ว - จะตายอยู่แล้ว
โอ้ นี่แหละ
ทำอะไรของพี่
ทำไมต้องแย่งลูกอมผมไปกินด้วย
ฉันจะได้เป็นหวัดไง
น่าขยะแขยงจริงๆ
แค่นั้นมันจะไปเป็นหวัดได้ยังไง
จริงด้วย แค่นี้คงไม่พอเนอะ
งั้นเอาไปกินต่อไป
ฉันต้องหาวิธีอื่นแล้วล่ะ
คิดออกแล้ว
พี่แลบลิ้นทำไม อย่ามองผม ด้วยสายตาน่าเกลียดแบบนั้นสิ
ฉันนึกวิธีที่จะทำให้เป็นหวัดอีกวิธีได้แล้ว
ดูชิก
เรามาจูบกันเถอะ
จูบเหรอ พี่บ้าไปแล้วเหรอ
อย่าเข้ามาใกล้นะ ไปไกลๆ เลย
แม้แต่ผู้หญิงผมยังไม่ได้จูบเลย ถอยไปนะ
ไม่มีไรหรอกน่า แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว
อย่าเข้ามานะ ไอ้พี่บ้า ผมยังไม่ได้จูบผู้หญิงเลย
ดูชิก มาหาพี่หน่อยสิจ๊ะ
น่าขยะแขยงจริงๆ
ซอล แม่ของหนูหายไปไหนเนี่ย
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ทำไมยถึงมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ได้ล่ะ
พี่ดงกู
พี่ยุนอา ตื่นได้แล้ว
ทำไมพวกพี่ถึงมานอนตรงนี้ล่ะ
เมื่อคืนฉันเอาซอลเข้านอน แล้วก็มาอ่านหนังสือ คงเผลอหลับไปน่ะ
แล้วพี่ล่ะ ทำไมถึงมานอนตรงนี้
แถมมานอนข้างๆ พี่ยุนอาด้วย
คือว่าฉัน...
โอ๊ย หัวฉัน...
เมื่อวานฉันดื่มเยอะไปหน่อย ไม่รู้เลยว่ามาเผลอหลับตรงนี้
ฉันพูดจริงๆ นะ
- ยังเมาค้างอยู่เลย - พี่ควรดื่มให้มันเพลาๆ หน่อยนะ
ไม่รู้สึกผิดกับตับบ้างเหรอ
พวกคุณคงหิวกันแล้วใช่มั้ย
เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหารเช้าให้นะ
- เดี๋ยวฉันช่วยค่ะ - เอาสิ
พี่ดูแลซอลให้หน่อยนะ
กู้ดมอร์นิง ซอล
ซอลหลับฝันดีมั้ย
ขอโทษนะครับ
ขอน้ำร้อนแก้วนึงครับ
สักครู่นะคะ
คุณยุนอา นั่นคุณทำอะไรของคุณน่ะ
อะไรเหรอคะ
ตายแล้ว
โอ๊ย
คุณเป็นอะไรมั้ย
พี่เป็นอะไรมั้ย
ไม่เป็นไรค่ะ
ขอโทษนะคะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยมีสติเลย
ไม่ได้การแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไปถือว่าคุณพักร้อนนะ
คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แล้วก็ออกไปข้างนอกทำสิ่งที่อยากทำไปเลย
อะไรนะคะ ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ
ทำตามที่ผมสั่งก็พอ
ไม่เชื่อฟังเจ้านายเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ...
มัวรออะไรอยู่ รีบไปสิครับ
ใช่ๆ พี่ไปพักเถอะนะ
- แต่ว่า... - ไปพักเถอะครับ
เร็วสิ บ๊ายบายค่ะ แม่
เรียบร้อยค่ะ กดไว้จนกว่าเลือดจะหยุดนะคะ
- ส่วนยาพวกนี้ให้ทานตอนเก้าโมงนะคะ - โอเคครับ
ดูชิกๆ นี่มันงานขุมทองชัดๆ เลยนะ
ให้ฉันทำแบบนี้ตลอดชีวิตเลยก็ยังได้
นั่นน่ะสิ แค่เจาะเลือด กินยา นอนรอ แป๊บเดียวก็ได้อาทิตย์ละสองล้านแล้ว
เป็นงานที่ได้เงินง่ายจริงๆ
[มัลกึม]
มัลกึมโทรมานี่
ทำไมไม่รับสายล่ะ
ผมไม่อยากทำให้เธอเป็นห่วงน่ะ
ทำไมเธอต้องเป็นห่วงนายด้วยล่ะ
ซอล วันนี้เป็นวันหยุดของแม่หนูนะ
วันนี้มาเล่นกับพี่คนนี้ดีกว่าเนอะ
ยอมทำทุกอย่างจริงๆ เลยนะ
ยอมแม้กระทั่งดูลูกให้
ทีอยู่กับฉันล่ะไม่ยอมทำอะไรให้เลย
นายเปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะ
เปล่าสักหน่อย
ทำไมเหรอ ซอล
หนูก็อยากกินเหรอ
หนูยังกินไม่ได้นะ
ยังกินไม่ได้
เอาล่ะ โอป้าป้อนโจ๊กไปแล้ว
นั่งเฉยๆ ตรงนี้แป๊บนึงนะ โอเคมั้ย
ถ้าหนูชอบ โอป้าก็ชอบ
ไฟล์งานวันเกิดอยู่ไหนนะ
ถึงเวลาทานยาแล้วค่ะ
ต้องกินอีกแล้วเหรอครับ
- ทำไมเสียงฉันถึงเป็นแบบนี้ล่ะ - นั่นสิ เสียงแปลกๆ...
เอ๊ะ เสียงฉันเป็นอะไรไป
หรือเพราะพวกเราเป็นหวัดหนักมาก
เสียงฉันดูเซ็กซี่ดีมั้ย
ดูชิก
เราไม่ได้นอนด้วยกันแบบนี้มานานแล้ว
แหม อย่าสิ ฉันอายนะ
เซ็กซี่จัง
อย่าทำแบบนนี้สิ
ขอโทษนะคะ
ช่วยทานยาด้วยค่ะ
ได้ครับ
ไม่อยากกินยาเลยอะ
งั้นเดี๋ยวฉันป้อนให้นะ มานี่สิ
โอป้าจุ๊บฉันหน่อยสิ
โอ้มายก้อด
เหนื่อยจังเลย
นี่ฉันต้องรับจ้างถ่ายงานวันเกิดแบบนี้ ไปอีกนานแค่ไหนกันนะ
คิดถึงการถ่ายหนังจังเลย
พี่ทำอะไรอยู่
ดูไม่ออกเหรอ กำลังดื่มกาแฟไป ตัดต่อคลิปงานวันเกิดไปไง
งั้นเหรอ แล้วซอลล่ะ
ซอลเหรอ ก็อยู่ตรงนี้ไง
อ้าว ซอลหายไปไหน
ซอลหายไปไหน
- ซอล - ซอลจะไปอยู่ใต้นั้นได้ยังไง
- ฉันถามว่าซอลอยู่ไหน - ไม่เห็นฉันหาอยู่เหรอ
- ซอลหายไปไหนเนี่ย - ซอล!
- ซอล!
ซอล... ไม่น่าจะอยู่ในนี้
- ซอล - ซอล
- ซอล หนูอยู่ไหน
ซอล
ซอล หนูอยู่ไหนเอ่ย
ซอล อยู่ตรงนี้ใช่มั้ย
นี่ไง อ้าวไม่มี
ซอล
ซอล!
ซอลหายไปอยู่ที่ไหนกันนะ
แล้วทีนี้พี่จะทำยังไง
- ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับซอลพี่จะทำยังไง - ฉันก็จะบ้าตายอยู่แล้ว!
เราจะหาซอลยังไงดีล่ะทีนี้
นี่น่ะเหรอ วิธีที่พี่บอกว่าใช้หาซอลได้
ซอลร้องไห้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ซูอาเกินหนึ่งเมตร
ถ้าเราใช้วิธีนี้ เราน่าจะตามหาได้เร็วขึ้นนะ
พวกนายหาน้ำบาดาลกันเหรอ เห็นฉันเป็นเรดาร์หรือไง
ทำแบบนี้กับฉันมันไม่เกินไปเหรอ
จะทำไงได้ล่ะ เราต้องหาซอลให้เจอ
กางแขนกว้างๆ
ดีมาก เริ่มเลยนะ
ทางนี้
นั่นมันเสียงร้องไห้ของซอลนี่
ดูสิ
ซอลอยู่ที่นี่ซะที่ไหน
แต่ฉันว่าฉันได้ยินเสียงนะ
หรือว่าจะอยู่บนเตียง
จะเป็นไปได้ยังไง
เด็กตัวแค่นั้นจะปีน...
อยู่นี่เอง
ได้ยังไง เด็กตัวแค่นี้ปีนขึ้นไปได้ยังไง
เป็นไปได้ไงเนี่ย
- มันเป็นไปไม่ได้ - แล้วยังไง
แค่หาซอลเจอก็พอแล้ว
ซอล หนูปีนขึ้นเตียงได้ยังไงเนี่ย
โอป้าเป็นห่วงหนูแทบแย่เลยนะ
ค่อยยังชั่วที่เด็กไม่เป็นอะไร
เดี๋ยวนะ
ทำไมแก้มซอลถึงได้แดงแบบนั้น
แป๊บนึงนะจ๊ะ
ซอลมีไข้ด้วย
จริงด้วย เกิดอะไรขึ้น
ซอล
คุณจุนกี คุณดูชิก ตื่นได้แล้วค่ะ
อีกแล้วเหรอครับ
เฮ้ย ทำไมเสียงผมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับเสียงพี่...
เฮ้ย ทำไมเสียงฉันถึงเป็นแบบนี้
นี่มันอะไรกัน
ทำไมเสียงพวกเขาถึงเป็นแบบนั้นล่ะ
เฮ้ย เสียงฉันก็ด้วย
ของฉันก็เป็น
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ตายแล้ว!
- คุณหมอคะ! - นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรเนี่ย
ทำไมเสียงฉันถึงเป็นแบบนี้
ให้ตายสิ
อิเล็กทรอนิกส์
อาร์เจนตินา
ป้าคะ ขอซุนแดที่นึงค่ะ
- สักครู่นะคะ - ค่ะ
สวัสดีครับ
คุณคือคนที่ช่วยฉันกับลูกนี่คะ
บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ
ทำไมคุณถึงอยู่คนเดียวล่ะครับ แล้วเด็กที่น่ารักๆ ล่ะครับ
วันนี้คุณพ่อคงเป็นคนดูให้สินะครับ
ไม่ใช่ค่ะ ซอลไม่มีพ่อหรอกค่ะ ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ
อ๋อ งั้นเหรอครับ
วันนี้ผมก็ขอให้ป้าที่รู้จักช่วยดูแลฮุนให้เหมือนกัน
คุณก็เลยออกมาเดตกับภรรยาใช่มั้ยคะ
ไม่ใช่ครับ ภรรยาผมเสียไปเมื่อหกปีที่แล้ว
ว่าแต่ เรายังไม่รู้จักชื่อกันและกันเลยนะครับ
ผมซงฮยอนจุนครับ
ฉันฮันยุนอาค่ะ
ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ
ฉันก็ดีใจเหมือนกันค่ะ
เดี๋ยวนะครับ ตรงนี้มีบางอย่าง...
- ติดอยู่น่ะครับ - อะไรนะคะ
ซอลอ้วกตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
อ๋อ ฝีมือหนูน้อยคนนั้นนี่เอง
ตอนนั้นฮุนลูกผมก็อ้วกเยอะเหมือนกัน
จนผมไม่เหลือเสื้อผ้าดีๆ ใส่เลยสักตัว
สักครู่นะคะ
ซอจิน มีอะไรเหรอ
อะไรนะ
ซอลเหรอ
โอเค ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้
เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับ
- ซอลไม่สบายค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ - ครับ
ซอล!
ซอลเป็นอะไรไปเหรอคะ
คุณหมอบอกว่าลำไส้อักเสบน่ะครับ
ลำไส้อักเสบเหรอคะ
ทำไมอยู่ดีๆ ถึงเป็นได้ล่ะ
เมื่อเช้าเธอยังปกติดีอยู่เลย
ผมว่าเด็กน่าจะกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป
แต่ฉันยังไม่ได้ป้อนอะไรเลยนะ
เธอก็รู้นี่ว่าฉันเข้าใกล้ซอลไม่ได้
แต่เธอน่าจะกินอะไรเข้าไปนะ
ความจริงแล้ว...
ผมเป็นคนป้อนเธอเองครับ
คุณป้อนอะไรเหรอคะ
ไส้กรอกชุบแป้งทอดนิดนึง
ไส้กรอกชุบแป้งทอดเหรอคะ
ตอนแรกผมก็กะจะไม่ให้กินหรอกครับ
แต่เพราะสายตาซอลดูอยากกินมาก
แต่ว่ามันเป็นแบบออร์แกนิกนะครับ
แล้วมีอย่างอื่นอีกมั้ยครับ
แฮมชิ้นสองชิ้น
- แล้วก็หอยเป๋าฮื้อ - อะไรนะครับ
- แฮมกับหอยเป๋าฮื้อเหรอครับ - มันเป็นโจ๊กหอยเป๋าฮื้อน่ะครับ
พี่บ้าไปแล้วเหรอ
พี่ป้อนแฮมกับหอยเป๋าฮื้อ ให้เด็กที่ไม่ทันหย่านมแม่ได้ยังไง
หัดใช้สมองบ้างนะ
ฉันขอโทษ ฉันนึกว่าเด็กกินได้
ผมขอโทษนะครับ คุณยุนอา
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันผิดเองที่ไม่ได้บอกคุณ ว่าห้ามแกกินอะไรบ้าง
ซอล แม่ขอโทษนะ
แม่ไม่น่าทิ้งลูกไว้เลย
แม่ขอโทษ
เสียงอะไรวะเนี่ย
มันมีผลข้างเคียงด้วย
ถ้าเสียงเรากลับไปเหมือนเดิมไม่ได้จะทำยังไงดี
ก็นั่นน่ะสิ
พวกนั้นเอายาบ้าอะไรก็ไม่รู้มาให้เรากิน
เรารีบกลับบ้านกันเถอะ
แท็กซี!
แท็กซีๆ
เราจะไปฮูอัมดงครับ
ฮูอัมดง
"เกสต์เฮาส์ ไวกิกิ" ครับ
ทำไมถึงจ้องเราแบบนั้นล่ะ
เพราะเสียงพวกเราสินะ
พวกเราไม่ได้แกล้งคุณนะ
พวกเราไปรับการทดลองยามา ก็เลยมีผลข้างเคียงด้วย
พวกเราไม่ได้กวนคุณจริงๆ นะ
ลงจากรถทำไมเหรอครับ
คุณจะทำอะไรน่ะ
มันเป็นผลข้างเคียง เราไม่ได้แกล้งจริงๆ นะครับ
อย่ามาล้อเลียนฉันนะ
พวกนายล้อเลียนฉันอยู่ไม่ใช่หรือไง
พวกนายกำลังเยาะเย้ยฉัน
ฉันไม่ปล่อยไว้แน่
พวกนายตายแน่!
ทำอะไรอยู่เหรอ
มาแล้วเหรอ
จะเข้าก็เข้าไปสิ
ฉันก็อยากเข้าไปนะ
แต่ฉันรู้สึกผิดต่อคุณยุนอา จนไม่กล้ามองหน้าแล้วน่ะ
ฉันมันโง่จริงๆ
ดงกู ฉันขอถามอะไรนายหน่อยได้มั้ย
เรื่องอะไรเหรอ
เรื่องความรู้สึกที่นายมีให้คุณยุนอาน่ะ
นายเคยคิดถึงสถานการณ์ ของคุณยุนอาหรือซอลบ้างมั้ย
หมายความว่ายังไง
ตอนนี้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
แล้วก็มีซอลด้วย
นายมั่นใจใช่มั้ยว่าจะรับมือเรื่องนี้ได้
หรือว่านายยังไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้
ฉันอาจจะพูดเกินไป
แต่ถ้านายไม่แน่ใจว่าจะรับมือได้ นายก็ไม่ควรเริ่มมันนะ
แค่นี้เธอก็เจ็บปวดมามากพอแล้ว
ไหนบอกว่าจะไปหลายวัน กลับมาแล้วเหรอ
แล้วงานพิเศษล่ะ ทำเสร็จแล้วเหรอ
แล้วได้เงินมาบ้างมั้ย
ได้ค่าจ้างมาเท่าไหร่เหรอ
- พูดอะไรออกมาบ้างสิ! - โอ๊ย!
ทำไมต้องตีกันด้วย!
ทำไมเสียงของพี่ถึงเป็นแบบนั้นล่ะ
มันเป็นผลข้างเคียงของยาน่ะ
เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะแก!
- ที่ดันไปเจองานบ้าๆ แบบนี้เข้า - แล้วผมขอให้พี่มาด้วยเหรอ
ตัวเองอาสาตามมาเองต่างหาก
- อย่ามาตะโกนใส่ฉันนะ - ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย!
ที่มันเป็นแบบนี้ก็เพราะแกไปเจองานบ้าๆ นั่น
กลายเป็นมินเนี่ยนกันไปแล้วเหรอเนี่ย
ดูโง่ดีจริงๆ
[มัลกึม]
มัลกึมโทรมา
ฉันรับสายทั้งๆ ที่เสียงเป็นแบบนี้ไม่ได้
ซอจิน เธอช่วยรับให้ฉันทีสิ
เอามานี่มา
ฮัลโหล
ค่ะ มือถือของพี่ดูชิกค่ะ
ตอนนี้เขาเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ
มีอะไรฝากไว้ได้นะคะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกให้
ได้ค่ะ ค่ะ
เธอบอกว่ามีเรื่องจะพูดด้วย ตอนนี้รออยู่ที่หน้าบ้าน
มีเรื่องจะพูดเหรอ ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมีเรื่องจะพูดล่ะ
หรือว่าเธอจะมาสารภาพกับแก
สารภาพเหรอ บ้าบอ
แหม ชอบก็บอก
แกก็ดูแอบหวังอยู่นะ
อย่าน่า ไม่เอาสิ
ขอโทษที่อยู่ดีๆ ก็เรียกนายออกมานะ
ฉันมีเรื่องจะบอกนายน่ะ
ความจริงแล้วฉัน...
ตัดสินใจจะกลับไปทำงานกับผู้กำกับทักอีกครั้ง
อะไรนะ
เธอพูดเรื่องอะไร
ดูชิก ทำไมเสียงนายเป็นอย่างนั้นล่ะ
ฉันเป็นหวัดน่ะ
เธอบอกว่าจะกลับไปทำงานกับผู้กำกับทักอีกครั้ง
หมายความว่าเธอจะกลับไปเล่นหนังโป๊เหรอ
ไม่ใช่ ผู้กำกับทักเขากำลังจะถ่ายละครที่จีน
เขาก็เลยอยากให้ฉันไปแสดงด้วย
ฉันก็เลยต้องไปอยู่จีนน่ะ
- เมื่อไหร่เหรอ - พรุ่งนี้
ที่ฉันต้องรีบไป ก็เพราะคิวถ่ายทำ
รีบขนาดนั้นเลยเหรอ
มัลกึม เขาไม่ได้บอกอะไรเธออีกใช่มั้ย
เรื่องอะไรเหรอ
อ๋อ เรื่องที่นายจะจ่ายค่าผิดสัญญาแทนฉันน่ะเหรอ
ฉันรู้เรื่องนั้นนานแล้ว
แล้วก็รู้ด้วยว่าที่นายทำงานพิเศษก็เพราะฉัน
แต่ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้
เพราะฉันอยากหนีไปจากเรื่องนี้
ถ้างั้นที่เธอกลับไปทำงานกับเขา ก็เพราะเรื่องเงินงั้นเหรอ
มัลกึม ฉันจะพยายามหาเงินให้ได้
- เพราะฉะนั้น... - ไม่ใช่หรอก
มันไม่ใช่เพราะเรื่องเงินอย่างเดียว
แต่เพราะฉันอยากทำด้วย
ถ้ายังอยู่ที่นี่ ต่อให้พยายามแค่ไหน
ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะไม่มีประสบการณ์
เพราะงั้น ฉันก็เลยอยากไปเริ่มต้นใหม่ ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักฉัน
เธอต้องไปจริงๆ เเหรอ
ไม่ไปไม่ได้เหรอ
มันเป็นโอกาสที่ดีสำหรับฉัน
ฉันไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไป ดูชิก
นายจะเป็นกำลังใจให้ฉันใช่มั้ย
ขอบคุณนะ ฉันอยากได้กำลังใจจากนายมากเลยล่ะ
จริงสิ
ฉันเจอรูปตอนกำลังจัดของ ก็เลยเอามาให้
ดูชิก
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะ
ฉันต้องไปแล้ว โชคดีนะ
ทำไมแกต้องวาดหัวใจตรงชื่อเธอด้วยล่ะ
เธอเป็นรักแรกของผม
ซอล หนูดีขึ้นแล้วใช่มั้ย
หนูเจ็บแบบนี้เพราะคนบ้าคนนั้นใช่มั้ยจ๊ะ
บ้าบอสิ้นดี
คิดอะไรอยู่ถึงได้ป้อนแฮมกับหอยเป๋าฮื้อ ให้เด็กที่ไม่ทันหย่านมแม่
พอเถอะค่ะ ก็เขาไม่รู้นี่คะ
คุณดงกูไม่ต้องคิดมากนะคะ ตอนนี้ซอลหายดีแล้ว
ซอล มาหาแม่มา
หนูหายดีแล้วเนอะ
ฉันอาจจะพูดเกินไป
แต่ถ้านายไม่แน่ใจว่าจะรับมือได้ นายก็ไม่ควรเริ่มมันนะ
แค่นี้เธอก็เจ็บปวดมามากพอแล้ว
ฉันจะรับมือไหวมั้ยนะ
แค่ซอลฉันยังดูแลไม่ได้เลย
หนูโอเคแล้วเนอะ
แถมตัวเองยังแทบเอาตัวไม่รอด
ทั้งๆ ที่ตัวเองทำผิด แต่กลับทำ เหมือนตัวเองเป็นผู้เสียหายเนี่ยนะ
เธอนี่มันดวงดีจริงๆ เลยนะ
งานก็ไม่มี แต่ยังนอนกลางวันสบายใจเฉิบแบบนี้
ฉันแค่พักสายตาหลังจากเตรียมตัว สัมภาษณ์มาทั้งคืนต่างหาก
ทีพี่ล่ะ เป็นนักแสดง แต่กลับไปทำงานพิเศษบ้าบออะไรก็ไม่รู้
ว่าไงนะ "งานพิเศษบ้าบอ" เหรอ
ฉันอุตส่าห์ยอมอุทิศตัวเพื่อพัฒนายาเกาหลีเลยนะ
ฉันว่าแกไม่ต้องไปหางานหรอก มาทำงานทดลองยาแบบนี้ดีกว่า
อย่างยากำจัดขนของผู้หญิงไง
เพราะมันหายากนะ ผู้หญิงมีหนวด
- โกนให้หมด - ฉันฆ่าพี่แน่
- อยากตายนักใช่มั้ย - ชิวแบคคากำลังจะฆ่าคน
ช่วยด้วย เจได
พอได้แล้ว
ทำไมคุณสองคนถึงชอบตีกันตลอดเลย
ปล่อยพวกเขาเถอะค่ะ เดี๋ยวสักวันก็ตกหลุมรักกันเอง
อะไรนะ ตกหลุมรักเหรอ
พูดจาอะไรน่าเกลียด
เขานี่แหละคือผู้ชายที่แย่ที่สุดตั้งแต่ฉันเคยรู้จักมา
ต่อให้ต้องติดเกาะร้างกับพี่เขาสองคน ก็ไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นเด็ดขาด
ฉันก็เหมือนกัน
ฉันยอมอยู่กับเต่าทะเล ดีกว่าต้องมาอยู่กับเธอ
อย่างน้อยเต่ามันก็ไม่มีหนวด
หน้าเกลี้ยงเกลาสุดๆ
เมื่อกี้เต่าทะเลเพิ่งโทรมาบอกว่า เขาล่ะเกลียดพวกขี้แพ้อย่างพี่ที่สุด
พวกขี้แพ้เหรอ
- อันนี้ของฉันนะ - ไม่ใช่สักหน่อย
แล้วเธอจะซื้อเหมือนฉันทำไมเนี่ย
ฉันซื้อก่อนย่ะ
พี่ไม่มีอะไรให้ฉันชอบสักอย่างเลยจริงๆ
อะไรน่ะ
เสียงอะไรน่ะ
♪ ฉันกำลังรอเธออยู่ ♪
♪ ฉันมันไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง ♪
♪ แต่ฉันก็ยังต้องการเธออยู่ดี ♪
ทำไมเขาต้องมาร้องเพลงด้วยเสียงแบบนั้นด้วยนะ
เข้าใจเขาหน่อย
วันนี้มัลกึมก็จะไปจีนแล้ว
ผลข้างเคียงหายช้าเหมือนกันแฮะ
คงเพราะเขากินยาตรงเวลาล่ะมั้ง
พี่ ช่วยไปห้ามไม่ให้เขาร้องเพลงทีสิ
♪ ได้โปรดรักฉันหน่อย ♪
♪ ได้โปรดอย่าทำให้ฉันต้องร้องไห้เลย ♪
♪ คำพูดที่หลายคนพูดมันออกไป ♪
♪ มากกว่าตอนที่พวกเขาหายใจ ♪
♪ แต่ฉันไม่มีความมั่นใจที่จะพูดมันออกไป ♪
♪ เลยได้แต่เก็บไว้ในใจ ♪
♪ ฉันเป็นแค่คนขี้ขลาดตาขาวคนหนึ่ง ♪
แล้วหมอนั่นเป็นอะไรของเขาอีก
บ้านนี้ไม่มีคนปกติอยู่เลยสักคน
♪ ได้โปรดรักฉันหน่อย ♪
♪ ได้โปรดอย่าทำให้ฉันต้องร้องไห้เลย ♪
♪ คำพูดที่หลายคนพูดมันออกไป ♪
♪ มากกว่าตอนที่พวกเขาหายใจ ♪
- ดูชิก - ดงกู
ฉันก็เป็นคนขี้ขลาดตาขาวเหมือนกัน
มัลกึม...
ฉันคือคังจีฮวาน จากสำนักงานอัยการโซล
พวกนายจะตามฉันมาดีๆ หรือจะมาด้วยน้ำตา
ฉันให้พวกนายเลือกเอง
แต่ถ้าพวกนายเลือกที่จะเสียน้ำตา งั้นก็เตรียมตัวตายได้เลย
พี่ทำอะไรอยู่
ไม่เห็นหรือไง
รอบนี้ได้บทอะไรมา
ฉันได้บทอัยการ
อัยการผู้กล้าที่ประจัญหน้ากับพวกมาเฟีย
อัยการเหรอ
หน้าแบบนี้เนี่ยนะ แน่ใจนะว่าไม่ใช่บทมาเฟีย
ท่าทางผู้กำกับจะไม่มีตาจริงๆ
อย่ามาพูดแบบนั้นนะ ชิวแบคคา
ต้มรามยอนกินดีกว่า
ไม่เคยให้กำลังใจกันเลย
ทำไมเตาถึงใช้ไม่ได้ล่ะ
พี่จุนกี พี่มาดูนี่หน่อยสิ
ทีอย่างนี้ล่ะมาพูดดีๆ กับฉัน
มาเร็วๆ สิ
ทำไมมันถึงใช้ไม่ได้ก็ไม่รู้
มันน่าจะใช้ได้นะ
ถอยไปซิ
ทำไมใช้ไม่ได้ล่ะ
วาล์วแก๊สก็เปิดแล้วด้วย
พี่จุนกี!
นี่มันอะไรวะเนี่ย
ทำไมเธอต้องมาเปิด ตอนที่ฉันยื่นหน้าเข้าไปตรงเตาด้วย
ฉันขอโทษ
ฉันก็ไม่รู้ว่าอยู่ดีๆ มันจะเปิดได้นี่นา
ก็เพราะไฟอยู่ดีๆ มันก็ลุกขึ้นมาแบบนี้ไง!
หมดกัน
แล้วฉันจะไปถ่ายละครด้วยสภาพนี้ได้ยังไง
ทำไมพี่ถึงได้ดูซึมตลอดเลยล่ะ
มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ
ปล่อยเขาไปเถอะ ปกติเขาก็หน้าบึ้งหน้าบูดอย่างนี้อยู่แล้วนี่
เลิกหน้าบึ้งหน้าบูดได้แล้ว
พอเถอะ ตอนนี้ผมอารมณ์ไม่ดี...
คิ้วพี่หายไปไหน
พี่แวกซ์ออกเหรอ
คิ้วหายหมดเลย
อย่ามาหัวเราะนะ ไอ้บ้า!
มันเป็นเพราะน้องสาวแกนั่นแหละ
อย่ามาหัวเราะนะ!
มันคืออะไรเหรอ
- โมเดลพลาสติกน่ะ - โมเดลพลาสติกเหรอ
เสียงพี่กลับมาแล้วนี่
เสียงเพิ่งกลับมาเมื่อเช้า
แล้วแกเอาโมเดลออกมาทำไม
เพราะผมรู้สึกห่อเหี่ยวน่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับคิ้วพี่
ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ!
เมื่อกี้ยังทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่เลย
ว่าแต่พี่หดหู่แล้วซื้อโมเดลมาทำไมเหรอ
ฉันคิดว่ามันน่าจะช่วยให้ฉันเลิกคิดฟุ้งซ่านได้
ก็ดี
ดูชิก เรามาช่วยกันต่อเถอะ
ฉันก็มีเรื่องคิดในหัวเยอะเหมือนกัน
โอเค เอางั้นก็ได้
แต่หน้าตาพี่แม่งโคตรตลกเลยว่ะ
เห็นด้วยๆ
โกนอีกข้างเถอะ ผมขอ
หน้าตาอย่างกับฮาร์วีย์ เดนต์
อย่ามาหัวเราะนะ!
ดงกู
แกเคยต่อโมเดลมาก่อนมั้ย
ของแบบนี้ มันยากกว่าที่แกคิดนะ
ไม่ใช่ของที่ทุกคนจะสามารถทำได้
ว่าไงนะ
แค่ครึ่งวันฉันก็ต่อเสร็จแล้ว
งั้นเหรอ
แต่ของฉัน ถ้าได้เปิดกล่องแล้ว
ฉันจะไม่ยอมกินยอมนอนจนกว่าจะต้องจนเสร็จ
แกจะไหวเหรอ
ถ้าแกจะมายอมแพ้ทีหลัง ก็เลิกทำตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่านะ
ฉันไม่มีทางยอมแพ้อยู่แล้ว
ถ้าแกไม่มั่นใจก็วางมือไปเถอะ
ก็ได้ งั้นมาเริ่มกันเลยมั้ยล่ะ
จัดไป
ซูอา เธอคิดว่ายังไง
คิ้วพี่...ดูโง่มากเลยล่ะ
อะไรนะ ดูโง่เหรอ
ซูอา
แล้วแบบนี้ล่ะ
ดูโง่ยิ่งกว่าเมื่อกี้อีก
โง่กว่าเมื่อกี้อีกเหรอ
จะทำยังไงดีวะเนี่ย
คังซอจินทำลายชีวิตฉันซะป่นปี้เลย
[โมนาลิซา วิก]
พี่จุนกี
ลองขอให้ร้านนี้ทำวิกคิ้วให้พีดูสิ
นี่เธอเยาะเย้ยฉันเหรอ
เธอนี่มันไม่ช่วยแล้วยังจะมาทับถมกันอีก
งั้นก็แล้วแต่นะ
คังซอจิน
เธอจะรับผิดชอบยังไง
แบบนี้ฉันก็ไปถ่ายไม่ได้สิ
ฉันก็ขอโทษไปแล้วไง
- ฉันไปสัมภาษณ์งานก่อนนะ - นี่
เธอยังจะมีหน้าไปสัมภาษณ์ ทั้งๆ ที่เธอทำลายงานถ่ายละครฉันเนี่ยนะ!
ฉันขอโทษ ฉันบอกขอโทษแล้วไง
[โมนาลิซา วิก]
งั้นก็ขอให้สัมภาษณ์ผ่านแล้วกัน
ฉันเป็นกำลังใจให้เธอเสมอนะ
- สู้ๆ - โอเค
ขอบคุณ
- สู้ๆ - ไฮ ไฟฟ์
สู้ๆ
เธอคือคนต่อไป ระวังตัวให้ดีเถอะ
[สัมภาษณ์งาน]
คำถามสุดท้าย ทำไมคุณ ถึงอยากมาเป็นนักข่าวเหรอครับ
เพราะฉันเชื่อว่านักข่าว สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ค่ะ
ฉันจะใช้ข่าวที่ฉันเขียนแก้ไขเรื่องอยุติธรรม
เป็นปากเสียงแทนผู้ที่ไม่มีอำนาจ
และอยากทำให้โลกใบนี้ เป็นโลกที่น่าอยู่มากกว่าเดิมค่ะ
และนี่ก็คือเหตุผลที่ฉันอยากเป็นนักข่าวค่ะ
ดีมากครับ
คุณทำได้ดีมาก
- แล้วเราจะติดต่อไปนะครับ - ขอบคุณค่ะ
เดี๋ยวครับ คุณคังซอจิน
คะ
ข้างหลังมีอะไรติดอยู่น่ะครับ
ทำไมมันถึงได้...
นี่มันคืออะไรน่ะ
"อาการผมร่วง ก็อาจเกิดกับคุณได้"
"มาเตรียมรับมือกันดีกว่า"
คุณตั้งใจจะเอามันมาให้ผมใช่มั้ย
- ไม่ใช่นะคะ ไม่ใช่จริงๆ นะคะ - โอเคครับ
คุณไปได้แล้ว
ทำไมมันถึงมาติดที่หลัง...
เดี๋ยวนะ
ฉันเป็นกำลังใจให้เธอเสมอนะ สู้ๆ นะ
อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือเขา
อีจุนกี ไอ้พี่บ้า
นี่นายคิดจะแกล้งฉันเล่นใช่มั้ย
เกิดอะไรขึ้นกับหน้านาย
คิ้วนายหายไปไหน
- ขอโทษครับ - ขอโทษแล้วมันหายเหรอ
แล้วแบบนี้นายจะเล่นเป็นอัยการหัวกะทิได้ยังไง
เราไม่มีแต่งหน้าสเปเชียล เอฟเฟกต์เหรอครับ
นายรู้มั้ยว่ามันราคาเท่าไหร่
ให้ตายสิวะ
ต้องถ่ายหนัง แต่แม่งมาเกิดเรื่องบ้าอะไรแบบนี้วะ
เดี๋ยวนะ
- เอาแบบนี้ดีกว่า - ครับ
ฉันอัยการคังจีฮวาน จากสำนักงานอัยการโซล
พวกนายจะตามฉันมาดีๆ หรือจะมาด้วยน้ำตา
ฉันให้พวกนายเลือกเอง
แต่ถ้าพวกนายเลือกที่จะเสียน้ำตา งั้นก็เตรียมตัวตายได้เลย
หุบปากไปเลย
ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นอัยการหรือไม่ ถ้าขืนขยับแม้แต่ก้าวเดียว...
คัต! คัต!
นี่นายกำลังทำบ้าอะไร
นายแสดงได้แค่นี้เหรอ
นายต้องทำหน้าตาให้มันน่ากลัวด้วยสิวะ
- อยากจะบ้าตายจริงๆ - ขอโทษครับ
เพราะบทผมถูกเปลี่ยนกะทันหันน่ะครับ
ขอผมลองอีกรอบนะครับ
มาเริ่มกันอีกรอบ
เพราะยัยคังซอจินแท้ๆ
ถ้ากลับบ้านมาเมื่อไหร่ แม่จะเล่น...
- นี่เธอ! - นี่ อีจุนกี!
ฝีมือพี่ใช่มั้ย
พี่รู้มั้ยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน เพราะแผ่นบ้าๆ แผ่นนี้
ฉันก็โดนผู้กำกับดุแถมยังโดนเปลี่ยนบทเหมือนกัน
เรื่องนั้นฉันขอโทษไปแล้วนี่
พี่ก็น่าจะรู้ว่าการสัมภาษณ์งานครั้งนี้ มันสำคัญสำหรับฉันแค่ไหน
ถ้าฉันสัมภาษณ์ไม่ผ่าน พี่จะมารับผิดชอบมั้ย!
อะไรนะ
งั้นเธอก็แก้เรื่องคิ้วให้ฉันก่อนสิ
ว่าไงนะ ให้ตายสิ
ซอจิน เป็นอะไรไป
ใครส่งมาเหรอ
[ขออภัยที่ต้องแจ้งว่าคุณไม่ผ่านการสัมภาษณ์]
เฮ้ย!
ข้อความส่งมาว่ายังไงเหรอคะ
เขาแจ้งว่าซอจินไม่ผ่านการสัมภาษณ์น่ะ
- อะไรนะ - จริงเหรอคะ
ทำไมพี่ถึงไปเล่นอะไรแบบนั้น
อะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
ฉันก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกันนะ
น่าสงสารซอจินจัง
เธอคงทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ
ว่าแต่สองคนนั้นยังทำกันอยู่อีกเหรอ
ข้าวก็ไม่ได้กินทั้งวัน
ไม่หิวกันหรือไงนะ
หิวก็หิว
หลังก็ปวด
ตาก็ปวดจนจะตายอยู่แล้ว
อย่าว่าแต่จัดการเรื่องฟุ้งซ่านเลย แต่มันเหนื่อยจนฉันคิดอะไม่ออกแล้ว
เขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยหรือไงนะ
ไอ้ตัวแสบ
เหนื่อยจัง
อย่าว่าแต่จะจัดการปัญหาหัวใจเลย
แต่มันเหนื่อยจนจะเป็นอัมพาตทั้งตัวอยู่แล้ว
แต่ทำไมเขาถึงดูปกติจัง
ไอ้ตัวแสบ
ดูชิก
เราทำไปถึงไหนแล้วนะ
ใกล้เสร็จแล้วใช่มั้ย
ไม่รู้สิ มาเปิดดูกันดีมั้ย
เอาสิ
เชี่ย!
เหลือเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ
แม่งเอ๊ย
ตายล่ะ แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เราจะต่อเสร็จวะ
แค่นี้ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว
ดูชิก
จริงๆ จะให้ฉันทำต่อก็ได้นะ แต่ว่าดูนี่สิ
"Ask Us Anything" กำลังจะฉายแล้ว
ฉันเป็นแฟนคลับเรื่องนี้มาก ไม่เคยพลาดสักตอนเลยนะ
เราไปดูด้วยกันดีมั้ย
ตอบตกลงสิ ขอร้องล่ะ
ขอพักสักหนึ่งชั่วโมงก็ยังดี
จริงๆ จะให้ฉันต่อทั้งคืนก็ยังได้
แต่ฉันก็เป็นแฟนคลับละครเรื่องเดียวกับแก
งั้นเราไปดูกันก่อน แล้วค่อยกลับมาทำต่อดีมั้ย
รอดแล้ว ฉันรอดแล้ว
ถึงจะไม่รู้จักละครที่เขาพูด แต่ขอพักสักนิดนึงก็ยังดี
พวกนายจะไปไหน
- ต่อเสร็จแล้วเหรอ - ยังหรอก
พอดีวันนี้มีเรื่อง "Ask Us Anything" ฉายน่ะ
- ฉันเป็นแฟนคลับเรื่องนี้ - ฉันก็ด้วย
ฉันไม่เคยพลาดสักตอนเลยนะ
ฉันสมัครเป็นแฟนคลับซอจางฮุนแล้วด้วย
- ฉันพูดจริงๆ นะ - จริงเหรอ
แต่เห็นว่าวันนี้เขางดออกอากาศนะ
อ๋อเหรอ
ในเมื่อละครงดออกอากาศ งั้นเราคงต้องมานั่งทำต่อสินะ
ในเมื่อไม่มีละคร เราก็ต้องทำต่อสิ
เรามาต่อโมเดลกันต่อเถอะ
แล้วดงกูกับดูชิกล่ะ
ไม่รู้สิ
เห็นพวกนั้นนั่งต่อโมเดลกันทั้งคืน
ยังไม่เลิกทำกันอีกเหรอ
ดื้อกว่าที่คิดอีกนะ
คงเพราะพวกเขามีเรื่องที่ต้องคิดเยอะน่ะ
น่าสงสารจริงๆ
แล้วซอจินล่ะคะ
เธอบอกว่ายังไม่อยากกิน
เธอเอาแต่นอนร้องไห้บนเตียงทั้งวัน ฉันล่ะเป็นห่วงจริงๆ
- พี่ไปขอโทษเธอก่อนสิ - ทำไมล่ะ
ฉันก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกันนะ ดูคิ้วฉันสิ
แต่ที่พี่ทำมันก็เกินไปนะ
พี่ยอมเธอสักครั้งจะเป็นไรไป
ใช่ค่ะ ซอจินยังร้องไห้ไม่หยุดเลย
ก็ได้ ยัยนี่นี่มันเรื่องเยอะจริงๆ
ชิวแบคคา ไปกินข้าวก่อนสิ
ฉันไม่อยากพูดกับพี่ พี่ออกไปเถอะ
ฉันขอโทษ
ฉันนึกว่าเธอจะรู้ตัวก่อนจะเข้าไปสัมภาษณ์นี่นา
ยกโทษให้ฉันเถอะนะ
ฉันบอกว่าให้ออกไปไง
ฉันอุตส่าห์มาขอโทษก่อน เธอยกโทษให้หน่อยไม่ได้เหรอ
แล้วเรื่องที่เธอไม่ผ่านสัมภาษณ์ มันก็ไม่ใช่เพราะฉันสักหน่อย
ฉันรู้แล้ว
ฉันรู้แล้วว่าที่ฉันไม่ผ่านสัมภาษณ์ มันไม่ใช่เพราะพี่
แล้วเธอจะมาโมโหฉันทำไม
เธอไม่ได้เพิ่งไม่ผ่านครั้งแรกซะหน่อย
แต่มัน...มันเป็นการสัมภาษณ์งานครั้งสุดท้ายของฉัน
หมายความว่าไง
ทำไมถึงเป็นครั้งสุดท้ายล่ะ
ฉันตัดสินใจแล้วว่าถ้าฉันไม่ผ่านรอบนี้ ฉันจะยอมแพ้เรื่องเป็นนักข่าว
และจะไปหางานอื่นทำแทน
แต่พอฉันไม่ผ่านสัมภาษณ์จริงๆ มันทำให้ฉันเสียใจมากเลย
พี่เลิกมายุ่งแล้วออกไปสักทีได้มั้ย
ขอเวลาให้ฉันได้อยู่คนเดียวบ้างเถอะ
นี่
พวกนายทำอะไรกันน่ะ
ถ้าง่วงก็กลับห้องไปนอนสิ
นอนอะไร ใครง่วง
ฉันเนี่ยนะ
ไม่ได้ง่วงสักหน่อย
ฉันก็แค่กระพริบตาช้าเฉยๆ
- อ๋อ ดูชิกง่วงแล้วสินะ - ฉันไม่ได้ง่วงสักหน่อย
ฉันแค่คิดเรื่องอื่นอยู่
ว่าฉันจะทำให้โมเดลนี่ดูดีขึ้นได้ยังไง
ความจริงแล้ว ฉันหลับปุ๋ยไปแล้ว
แต่ฉันตื่นก่อนที่จะเข้าไปในห้วงแห่งการหลับลึก
อยากขึ้นไปนอนบนเตียงนุ่มๆ จังเลย
แต่ถ้าทำอย่างนั้น ดงกูจะต้องดูถูกฉันแน่ๆ
ให้ตายสิ
อยากนอนจัง
หนังตาของฉันมันจะปิดอยู่แล้ว
ฉันไปนอนเลยดีมั้ยนะ
แต่ถ้าทำอย่างนั้น ไอ้ดูชิกต้องหัวเราะเยาะฉันแน่ๆ
จะทำยังไงดี
เฮ้ย จะทำยังไงดีล่ะทีนี้
มีอะไร
ดูนี่สิ
นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ฉันมันติดกันแน่นเลย
ตายจริง ของฉันก็ด้วย
แล้วมันทำไมเหรอ
ก็ในการต่อโมเดล สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ไง
แต่พอมันติดกันแบบนี้
เราก็คงต่อโมเดลกันไม่ได้แล้วล่ะ
ใช่แล้วล่ะ น่าเสียดายจัง
นิ้วติดกันแบบนี้คงทำต่อไม่ได้แล้วล่ะ
ฉันก็อยากทำให้มันเสร็จๆ นะ
แต่ฉันว่าเราคงต้องหยุดทำแค่นี้แล้วล่ะ
- พวกนายอยากทำให้เสร็จจริงๆ เหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
- มันแน่อยู่แล้ว - ไม่ต้องห่วงนะ
ฉันมีอะซิโตน
แค่ทาลงไปก็หายติดทันที
เดี๋ยวฉันช่วยนะ
อะซิโตนเหรอ
ไม่ได้ผลหรอก
มันเป็นกาวพลังสูงเลยนะ
น่าจะใช้เวลาอีกนานเลยล่ะ
ไม่ได้ผลหรอก
ดูชิก
ฉันด้วยเหรอ
เห็นมั้ย ทาปุ๊บหลุดปั๊บ
ทีนี้พวกนายก็ทำต่อได้แล้ว
อะซิโตน...
แก...หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ
ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นอัยการหรือไม่ ถ้าขืนขยับแม้แต่ก้าวเดียว...
ฉันไม่ปล่อยแกแน่
ให้ตายสิ ยัยซอจิน
ไม่มีสมาธิเพราะมัวคิดแต่เรื่องคิ้วนี่แหละ
- ฮัลโหล - ฮัลโหล
- ใช่มือถือของคุณคังซอจินหรือเปล่าครับ - อะไรนะครับ
คังซอจินเหรอครับ
เผลอหยิบมือถือยัยนั่นมาแน่เลย
ว่าแต่มีเรื่องอะไรเหรอครับ
ผมจะโทรมาแจ้งว่าวันนี้ มีสัมภาษณ์งานรอบสองน่ะครับ
แต่เมื่อวานเธอได้ข้อความว่าไม่ผ่านแล้วนี่ครับ
เธอผ่านรอบแรกนะครับ
- หรือว่าเราส่งข้อความผิดนะ - อะไรนะครับ
พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง
ช่างมันเถอะ ว่าแต่สัมภาษณ์กี่โมงครับ
อะไรนะ บ่ายสองเหรอ
อะไรเนี่ย มียัยขนดกแห่งฮูอัมดงคนอื่นอีกเหรอเนี่ย
ฮัลโหล
ซอจิน นี่ฉันเองนะ
อ้าว พี่เองเหรอ
มีอะไร
พอดีฉันหยิบมือถือมาผิดเครื่องน่ะ
อีกแล้วเหรอ
นี่พี่เซฟชื่อฉันเป็น "ยัยขนดกแห่งฮูอัมดง" เหรอ
มันใช่เวลามาพูดเรื่องนั้นมั้ย
- เขาบอกว่าเธอผ่านรอบสัมภาษณ์น่ะ - ว่าไงนะ
พี่หมายความว่ายังไง
โจยองเดลีติดต่อมาบอกว่า เธอมีสัมภาษณ์รอบสองวันนี้
พี่พูดจริงเหรอ
แต่เธอต้องรีบไปที่ห้องประชุมชั้นสิบ ภายในบ่ายสองนะ
บ่ายสองเหรอ
- จะทำยังไงดีล่ะ - มีอะไร
ถ้าเธอรีบ เธออาจจะไปทันก็ได้นะ
ตอนนี้ฉันกำลังนั่งรถไปทะเลเพื่อไปสูดอากาศน่ะ
แล้วมันก็ใกล้ถึงแล้วด้วย
กว่าฉันจะไปถึง การสัมภาษณ์ก็คงจบแล้วล่ะ
แล้วเธอจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้เหรอ
ไหนบอกว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายของเธอไง
แต่ว่าเวลา...
เดี๋ยวฉันจะลองตามวิธีของฉันดู เธอแค่รีบมาก็พอ
แค่นี้นะ
คุณลุงคะ!
จอดรถด้วยค่ะ!
เราจะเริ่มถ่ายกันแล้วนะครับ
สแตนด์บาย
นี่คุณ
นั่นคุณจะไปไหนน่ะ
วันนี้เรามีผู้บรรยายคนใหม่ เดี๋ยวฉันจะแนะนำให้รู้จักกันนะคะ
เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ
คุณฮยอนจุน
คุณยุนอา คุณมาที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย
ช่วยแนะนำตัวด้วยค่ะ
อ๋อ ขอโทษทีครับ
- ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะครับ - โอเคค่ะ
สวัสดีครับ ผมซงฮยอนจุน มารับหน้าที่สอนคลาสนี้ครับ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
ตายจริง
- สุดยอดไปเลย - เขาชื่อดังมากเลยเหรอ
เขาคือสุดยอดเชฟทำขนมปังของเกาหลีเลยนะ
จริงเหรอ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณครับ
- ขอโทษครับ - ตาเถร
เหลือผู้เข้าสัมภาษณ์อีกกี่คนครับ
- สัมภาษณ์ครบทุกคนแล้วค่ะ - ครบแล้วเหรอครับ
คุณช่วยรออีกสักคนได้มั้ยครับ
กรรมการมีนัดอื่นต่อ คงรอไม่ได้หรอกค่ะ
แล้วถ้าเธอมาไม่ทันวันนี้จะเป็นยังไงต่อครับ
ก็น่าจะตกรอบสัมภาษณ์นะคะ
ได้ยังไงล่ะครับ
ในเมื่อพวกคุณเป็นคนผิดนะ
แต่ไม่เห็นมีใครมาแจ้งฉันเลยนี่คะ
[สัมภาษณ์งาน]
ให้ตายสิ
คุณคะ นั่นคุณจะไปไหนน่ะ
สำหรับวันนี้จบแค่นี้นะครับ
คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ
คุณเป็นใครครับ
อย่าขยับนะ
นี่คุณคิดจะทำอะไร
อยู่เฉยๆ เลยนะ
ผมไม่สนว่าพวกคุณจะเป็นอัยการ ไม่สิ
ผมไม่สนว่าพวกคุณ จะเป็นกรรมการสัมภาษณ์หรือเปล่า
คุณเป็นใคร
- คิดจะทำอะไรของคุณ - หุบปาก!
ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็นั่งเฉยๆ ไปซะ
- เข้าใจมั้ย - ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว
ว่าไงนะ
แล้วคุณจะทำอะไร
ลุกขึ้นมาทำไม
ทำไมถึงสูงได้ขนาดนี้...
โอ้โห
- นี่ - ครับ
มาคุยกับผมหน่อยซิ
มานี่เลย
ทำไมครับ อย่าทำร้ายผมเลยครับ
ผมแค่อยากคุยด้วยเฉยๆ
อย่าทำแบบนี้เลยครับ อย่านะครับ
ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย
สวัสดีค่ะ ฉันคังซอจิน มีสัมภาษณ์งานวันนี้ค่ะ
สักครู่นะคะ พอดีมีคนแปลกๆ เข้าไปก่อเรื่องอยู่น่ะค่ะ
ปล่อยผมลงนะ
ปล่อยผม
ผมขอโทษนะ
มีคนแปลกๆ แบบนี้ด้วยแฮะ
- คุณรู้จักเขามั้ยคะ - อะไรนะคะ
- ไม่รู้จักค่ะ - คุณคือคุณคังซอจินใช่มั้ยคะ
- ใช่ค่ะ - คุณมาสายนะคะเนี่ย
ขอโทษด้วยค่ะ
ผอ. คะ ยังเหลือผู้เข้าสัมภาษณ์อีกคนนึง
- จะเอายังไงดีคะ - ก็ต้องสัมภาษณ์สิ
- เชิญครับ - ขอบคุณค่ะ
จะถึงขีดสุดแล้ว
ฉันจะฝืนไม่ไหวแล้ว
แต่ฉันจะยอมแพ้ก่อนหมอนั่นได้ยังไง
จะทำยังไงดี
มันหายไปไหน!
มีอะไรเกิดอะไรขึ้น
ฉันต่ออยู่ดีๆ เรดาร์มันก็หายไปไหนไม่รู้
- ฉันทนไม่ไหวแล้ว - ทำไมล่ะ
ถ้าไม่มีเรดาร์ก็ทำให้เสร็จไม่ได้เหรอ
ก็ใช่น่ะสิ!
เรือรบที่ไม่มีเรดาร์ มันก็เหมือนเกสต์เฮาส์ที่ไม่มีลูกค้านั่นแหละ
ฉันก็อยากทำให้มันเสร็จหรอกนะ
แต่ตอนนี้ต่อให้ทำเสร็จมันก็เปล่าประโยชน์
บางทีพวกนายอาจจะนั่งทับมันก็ได้นะ
เปล่าสักหน่อย
พวกนายควรเช็กก่อนนะ ลุกขึ้นมาก่อนสิ
ก็ได้
ยืนก็ได้
อ้าว ไม่มีจริงด้วย
ฉันบอกแล้วไง
ว่าฉันอยากทำให้เสร็จจริงๆ
งั้นฉันกลับห้องก่อนนะ
ให้ตายสิ
ดูชิก ไม่อยากจะเชื่อเลยเนอะ ว่าเรดาร์จะหายไปได้
อึ้งเลย
เสียดายมากจริงๆ
มันหายไปไหนนะ
ให้ตายสิ
ฉันต้องนอนไม่หลับแน่เลย
- อย่างนี้ฉันก็คงทำไม่ได้แล้วสิ - ทำไมล่ะ
เพราะฉันเป็นห่วงดงกูน่ะ
ฉันเคยฝึกมาเยอะ เลยไม่เป็นไร
แต่แรงกระทบกระเทือนทางความรู้สึกเวลาที่
เรดาร์หายตอนต่อโมเดลมันรุนแรงมากเลยนะ
- จริงเหรอ - ก็จริงน่ะสิ
เธอนึกภาพไม่ออกหรอก ว่ามันรู้สึกแย่มากแค่ไหน
ดงกู
แกโอเคมั้ย แกคงช็อกมาเลยใช่มั้ย
ดงกู ดงกูแกไหวมั้ย
เรดาร์หายไปแล้วใช่มั้ย
ทำอะไรอยู่เหรอ
กินคนเดียวจะอร่อยเหรอ
เธอน่าจะกลับบ้านไปพักผ่อนนะ
- จะมาที่นี่ทำไม - ก็แค่อยากมาน่ะ
รินให้ฉันแก้วนึงสิ
แล้วสัมภาษณ์เป็นยังไงบ้าง
- ไม่ได้ทำพลาดอะไรใช่มั้ย - ราบรื่นดี
- แล้วหนังพี่ล่ะ ถ่ายเป็นยังไงบ้าง - ห้ะ
ฉันเลิกถ่ายแล้วน่ะ
- เป็นเพราะฉันใช่มั้ย - ไม่ใช่สักหน่อย
จริงๆ แล้วหน้าตาฉันดูฉลาด และเท่เกินที่จะเล่นบทนั้นน่ะ
จริงๆ ฉันเหมาะกับบทอัยการหัวกะทินะ
แต่บทอันธพาลไม่ค่อยเข้ากับฉันเท่าไหร่
แต่ยังไงก็...
ขอบคุณพี่มากนะ
อยู่ดีๆ มาขอบคุณฉันทำไม
ช่างมันเถอะ
มาดื่มกันดีกว่า
เธอนี่ดื่มเหล้าอย่างกับน้ำเปล่าเลยนะ
วันนี้ ฉันน่ะ...
รู้สึกประทับใจในตัวพี่นิดนึงนะ
ไม่ต้องมาพูดเลย
ก็มันเป็นการสัมภาษณ์ที่สำคัญสำหรับเธอไม่ใช่หรือไง
ใช่แล้วล่ะ
แล้วมันก็อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของเธอด้วย
เพราะฉะนั้นเธอต้องผ่านให้ได้นะ
เข้าใจมั้ย
รู้แล้วน่า
ถ้าฉันได้งานนี้นะ ฉันจะจ่ายค่าสักคิ้วให้พี่เอง
จะได้กลับมาสวยๆ อีกครั้ง
ขอบใจนะ
แต่ว่าฉันไม่อยากสักคิ้วหรอกนะ
เราเอาหนวดของเธอมาปลูกแทนคิ้วของฉันดีมั้ย
อยากตายหรือไง
ล้อเล่นน่า
พี่รู้มั้ย
ว่าเมื่อกี้ตอนที่ฉันเจอพี่ หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นด้วยนะ
มันเพราะอะไรกันนะ
หรือว่าฉันเป็นบ้าไปแล้ว
เดี๋ยวเถอะ จะทำอะไรของเธอ
ขอฉันดูหน่อยสิ
ฉันล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ว่าผู้ชายคนนี้มันดูเท่ตรงไหนเนี่ย
พวกเราทำอะไรเหรอ
ไอ้แอลกอฮอล์เฮงซวย
พี่จุนกีกับซอจิน ใช่มั้ย
มานี่เลยนะ มานี่เลย
ฉันเป็นหนักงานใหม่ ชื่อคังซอจินนะคะ
พวกเขาปกปิดตัวตนของ "ราชา" มาเจ็ดสัปดาห์แล้ว
ฉันเป็นนักข่าวค่ะ
คุณกำลังริดรอนสิทธิ ในการรับรู้ข่าวสารของประชาชนนะคะ
หาคำตอบได้หรือยัง แบบนี้เธอคงเป็นนักข่าวไม่ได้หรอก
เลิกเป็นนักข่าวไปเลย
สวัสดีครับ คุณคือหน้ากากหมึกแดงใช่มั้ย
หมอนั่นต้องเป็นแฟนเก่าของซูอาแน่ๆ
ยังจับไอ้สิบแปดมงกุฎไม่ได้เหรอ
- ทำอะไรของเธอ - ฉันต้องจับเขาให้ได้
- ขอโค้กกระป๋องนึง - ได้ค่ะ
หยาบคายชะมัดเลย
มาช้าจังเลย
ดูชิก เรากินปิ้งย่างกันดีกว่า ฉันเลี้ยงเอง
มันเป็นห้องทำงานส่วนตัวของผม
คุณใช้ที่นี่ฝึกทำขนมได้เลย ผมจะสอนคุณเอง
คุณดงกู คุณโกรธอะไรฉันหรือเปล่าคะ
ดงกู แกร้องไห้เหรอ
ฉันไม่ยักรู้ว่าคุณจะขี้ขลาดขนาดนี้
ถ้าเกิดว่ามันไม่สำเร็จ...
ฉันจะสาพภาพรักกับเธอ
ยุนอา ผมมีเรื่องที่อยากจะบอกคุณ
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย